إذا أحَبَّ اللّه ُ العَبدَ نادى جِبريلَ : «إنَّ اللّه َ يُحِبُّ فُلانا فَأَحبِبهُ» ، فَيُحِبُّهُ جِبريلُ . فَيُنادي جِبريلُ في أهلِ السَّماءِ : «إنَّ اللّه َ يُحِبُّ فُلانا فَأَحِبّوهُ» ، فَيُحِبُّهُ أهلُ السَّماءِ ، ثُمَّ يوضَعُ لَهُ القَبولُ فِي الأَرضِ .

هرگاه خداوند بنده را دوست بدارد ، به جبرئيل ندا مى كند : «خداوند ، فلانى را دوست دارد . پس او را دوست داشته باش» . در نتيجه ، جبرئيل دوستش مى دارد. پس از آن، جبرئيل در ميان آسمانيان ندا مى كند : خداوند ، فلانى را دوست دارد . پس دوستش بداريد . در نتيجه ، آسمانيان دوستش مى دارند . آن گاه ، زمينه مقبوليت او در زمين فراهم مى شود .