رَأيتُ رَجُلاً مِن اُمَّتي على الصِّراطِ يَرتَعِدُ كما تَرتَعِدُ السَّعَفَةُ في يَومِ رِيحٍ عاصِفٍ ، فَجاءَهُ حُسنُ ظَنِّهِ بِاللّه ِ فَسَكَّنَ رَعدَتَهُ .;

 يكى از مردان امت خود را ديدم كه بر صراط ، مانند شاخه خشكيده درخت خرما در يك روز طوفانى ، مى لرزد . در اين هنگام خوش گمانى او به خداوند لرزش او را آرامش بخشيد .;