ثلاثةٌ يُحِبُّهُم اللّه ُ و يَضحَكُ إلَيهِم و يَستَبشِرُ بهِم ; الذي إذا انكَشَفَ فئةٌ قاتَلَ وَراءَها بنَفسِهِ للّه ِِ عَزَّ و جلَّ فإمّا أن يُقتَلَ و إمّا أن يَنصُرَهُ اللّه ُ تعالى و يَكفِيَهُ، فيقولُ ; انظُرُوا إلى عبدِي كيفَ صَبَرَ لي نفسَهُ، و الذي له امرَأةٌ حَسناءُ و فِراشٌ لَيِّنٌ حَسنٌ فَيَقُومُ مِن اللَّيلِ فَيَذَرُ شَهوَتَهُ فَيَذكُرُني و يُناجِينِي و لَو شاءَ رَقَدَ، و الذي إذا كانَ في سَفَرٍ و كانَ مَعهُ رَكبٌ فَسَهِرُوا و نَصِبُوا ثُمّ هَجَعُوا فقامَ مِن السَّحَرِ في سَرّاءَ أو ضَرّاءَ .;

 سه نفرند كه خداوند آنها را دوست دارد و به رويشان مى خندد و از وجودشان شادى مى كند ; [اوّل;] كسى كه هرگاه با گروهى [از دشمنان خدا ]رو برو شود ، در راه خداوند عزّ و جلّ جانبازى مى كند تا آن كه يا كشته شود يا خداوند متعال او را پيروز گرداند و از شرّشان نگه دارد . پس ، خداوند فرمايد ; بنگريد به بنده ام كه چگونه براى من جانبازى كرد و [دوم;] كسى كه زنى زيبا دارد و بسترى نرم و گرم ، اما نيمه شب از خواب برمى خيزد و شهوتش را وا مى گذارد و مرا ياد مى كند و با من به راز و نياز مى پردازد ، در صورتى كه مى توانست در بستر بيارمد و [سوم; ]كسى كه در سفر است و همسفرانش شب تا دير هنگام از هر در سخنى مى گويند [و يا راه مى سپارند ]و چون خسته شدند ، مى خوابند، اما او در خوشى يا ناخوشى سحر را به عبادت برمى خيزد .;