الزُّهدُ في الدنيا يُرِيحُ القَلبَ و البَدَنَ ، و الرَّغبَةُ فيها تُتعِبُ القَلبَ و البَدَنَ .;

 بى رغبتى به دنيا ، تن و جان را آسايش مى بخشد و رغبت به آن، تن و جان را به رنج مى افكند .;