يا أبا ذَرٍّ ، ما زَهِدَ عَبدٌ في الدنيا إلاّ أنبَتَ اللّه ُ الحِكمَةَ في قَلبِهِ ، و أنطَقَ بها لِسانَهُ ، و يُبَصِّرُهُ عُيوبَ الدنيا و داءَها و دَواءَها ، و أخرَجَهُ مِنها سالِما إلى دارِ السَّلامِ .;

 اى ابوذر! هيچ بنده اى دل از دنيا برنكَنْد ، مگر آن كه خداوند [بذر ]حكمت را در دل او روياند و زبانش را به آن گويا كرد و عيب هاى دنيا و درد و درمان آن را به وى شناساند و او را سالم از دنيا به سراى سلامت (بهشت) بُرد .;