قالَ اللّه ُ سبحانَهُ ; إذا عَلِمتُ أنَّ الغالِبَ على عَبدِي الاشتِغالُ بِي نَقَلتُ شَهوَتَهُ في مَسألَتِي و مُناجاتِي ، فإذا كانَ عَبدِي كَذلِكَ فأَرَادَ أن يَسهُوَ حُلْتُ بَينَهُ و بَينَ أن يَسهُوَ ، اُولئكَ أوليائي حقّاً ، اُولئكَ الأبطالُ حقّاً .;

 خداوند سبحان فرمود ; چون بدانم كه يادِ من بر جان بنده ام چيره گشته است، خواهش او را متوجّه سؤال و مناجات با خود كنم ؛ پس چون بنده ام چنين شود، هرگاه بخواهد دچار سهو و غفلت شود ، مانع غفلتش شوم؛ اينان دوستان حقيقى من ، و قهرمانان واقعى هستند .;