إنَّ اللّه َ يَقولُ ; ··· وَ لَو أنَّ قُلوبَ عِبادِي اجتَمَعَتْ عَلى قَلبِ أسعَدِ عَبدٍ لي ما زَادَ ذلِكَ إلاّ مِثلَ إبْرَةٍ جاءَ بِها عَبدٌ مِن عِبادِي فَغَمَسَها في بَحرٍ ، و ذلِكَ أنَّ عَطائي كَلامٌ ، و عُدَّتي كَلامٌ ، و إنّما أقولُ لِلشَّيءِ ; كُنْ ، فَيَكونُ .;

 خداوند مى فرمايد ; ··· اگر دلهاى [همه] بندگانم آرزويى همچون آرزوى دل خوش بخت ترين بنده مرا بكنند [و من آرزوى آنان را برآورم ]اين آرزوها همچون سوزنى است كه بنده اى از بندگان من ، آن را در آب دريا فرو برد ؛ زيرا عطاى من با يك كلام است و ابزار من نيز يك كلام و آن به اين است كه من به چيزى بگويم; «هست شو» هست مى شود (به محض اين كه هستى يافتنِ چيزى را اراده كنم هستى مى يابد).;