إنَّ داودَ عليه السلام قالَ فيما يُخاطِبُ رَبَّهُ عز و جل : يا رَبِّ ، أيُّ عِبادِكَ أحَبُّ إلَيكَ ، اُحِبُّهُ بِحُبِّكَ ؟ قالَ : يا داودُ ، أحَبُّ عِبادي إلَيَّ نَقِيُّ القَلبِ ، نَقِيُّ الكَفَّينِ ، لا يَأتي إلى أحَدٍ سوءا ، ولا يَمشي بِالنَّميمَةِ ، تَزولُ الجِبالُ ولا يَزولُ ، وأحَبَّني ، وأحَبَّ مَن يُحِبُّني ، وحَبَّبَني إلى عِبادي . قالَ : يا رَبّ ، إنَّكَ لَتَعلَمُ أنّي اُحِبُّكَ ، واُحِبُّ مَن يُحِبَّكُ ، فَكَيفَ اُحَبِّبُكَ إلى عِبادِكَ ؟ قالَ : ذَكِّرهُم بِآياتي وبَلائي ونَعمائي .

داوود عليه السلام در گفتگويش با پروردگار گفت : پروردگارا ! كدام بنده ات در نزدت محبوب تر است ، تا او را به سبب دوستى ات، دوست بدارم ؟ فرمود : «اى داوود ! محبوب ترين بنده ام نزد من ، شخص پاك دلِ پاك دستى است كه به كسى بدى نمى رساند و سخن چينى نمى كند . كوه ها از جاى كنده مى شوند ؛ امّا او ثابت است . مرا دوست مى دارد و آن را كه مرا دوست بدارد نيز دوست مى دارد و مرا محبوب بندگانم مى گرداند» . داوود عليه السلام گفت : پروردگارا ! تو نيك مى دانى كه من دوستت دارم و آن را كه دوستت بدارد نيز دوست مى دارم؛ امّا چگونه تو را محبوب گردانم ؟ فرمود : «آيات ، نعمت ها و عطاى مرا به آنان يادآورى كن» .