حَسبُكَ مِن صَفِيَّةَ كذا و كذا ! تَعنِي قَصيرَةً ـ ; لقد قلتِ كَلِمَةً لو مُزِجَت بماءِ البَحرِ لَمَزَجَتهُ .;

تو را از صفيّه همين بس كه چنين و چنان است و مقصودش اين بود كه قد كوتاه است ـ فرمود ; هر آينه سخنى گفتى كه اگر با آب دريا آميخته شود، آن را مى آلايد.;