الدَّرَجَةُ في الجَنّةِ فَوقَ الدَّرَجةِ كما بينَ السَّماءِ و الأرضِ و إنَّ العَبدَ لَيَرفَعُ بَصرَهُ فيَلْمَعُ لَهُ نورٌ يَكادُ يَخطَفُ بَصرَهُ فيَفرَحُ ، فيقولُ; ما هذا؟ فيُقالُ; هذا نورُ أخيكَ المؤمنِ ، فيقولُ; هذا أخي فُلانٌ كُنّا نَعمَلُ جَميعا في الدُّنيا و قد فُضِّلَ علَيَّ هكَـذا ؟! فيُقـالُ ;

در بهشت درجات است و فاصله ميان آن ها به اندازه ميان آسمان و زمين است . بنده نگاهش را به بالا مى دوزد و نورى خيره كننده بر او مى درخشد، چندان كه نزديك است ديدگانش را كور كند، او شادمان مى شود و مى پرسد; اين چيست؟ گفته مى شود; اين نورِ برادر مؤمن توست. مى گويد; اين همان برادر من فلانى است كه در دنيا پا به پاى هم كار مى كرديم و اينك اينچنين بر من برترى داده شده است؟! گفته مى شود; او از تو در عمل برتر بود. سپس، در دلش، احساس رضايت قرار داده مى شود تا خشنود گردد.;