يا أبا ذرٍّ ، يقولُ اللّه ُ جلَّ ثَناؤهُ ; و عِزَّتي و جَلالي، لا يُؤْثِرُ عَبْدي هَوايَ على هَواهُ إلاّ جَعَلتُ غِناهُ في نَفسِهِ، و هُمومَهُ في آخِرَتِهِ، و ضَمَّنْتُ السّماواتِ و الأرضَ رِزقَهُ، و كَفَفْتُ علَيهِ ضَيْعَتَهُ ، و كُنتُ لَه مِن وراءِ تِجارةِ كُلِّ تاجرٍ .;

اى ابوذر! خداوند عزّ و جلّ مى فرمايد; به عزّت و جلالم سوگند كه بنده اى خواهش مرا بر خواهش خود ترجيح نمى دهد، مگر آن كه بى نيازى را در جانش قرار مى دهم و آخرت را فكر و ذِكر او مى گردانم و آسمانها و زمين را ضامن روزى اش مى كنم و كار و بارش را كفايت مى بخشم و در تجارت با هر تاجرى طرف او را دارم.;