يا أبا ذَر ، طوبى لِلزّاهِدينَ فِي الدُّنيَا ، الرّاغِبينَ فِي الآخِرَةِ ، الَّذينَ اتَّخَذوا أرضَ اللّه ِ بِساطا ، وتُرابَها فِراشا ، وماءَها طيبا ، وَاتَّخَذُوا الكِتابَ شِعارا ، وَالدُّعاءَ لِلّهِ دِثارا ، وقَرَضُوا الدُّنيا قَرضا .

اى ابو ذر! خوشا به حال دل بُريدگانِ از دنيا و دل دادگان به آخرت؛ آنان كه زمين خدا را فرش خود قرار داده اند و خاكش را بستر و آبش را شربت گوارا؛ كتاب خدا را [چونان [جامه زيرين خود گرفتند و دعا به درگاه خدا را جامه رويين ، و دنيا را به كلّى پشتِ سر انداختند. علاّمه محمّد باقر مجلسى گويد: [ يعنى ] ملازمت با قرآن و دعا دارند ، چنان كه لباس انسان ، مدام با انسان است (بحار الأنوار : ج 69 ص 276).