إنَّ مِن اُمَّتي مَن لَو أتى بابَ أحَدِكُم فَسَأَلَهُ دينارا لَم يُعطِهِ إيّاهُ ، ولَو سَأَلَهُ دِرهَما لَم يُعطِهِ إيّاهُ ، ولَو سَأَلَهُ فَلسا لَم يُعطِهِ إيّاهُ ، ولَو سَأَلَ اللّه َ الجَنَّةَ لاَءَعطاها إيّاهُ ، ولَو سَأَلَهُ الدُّنيا لَم يُعطِها إيّاهُ ، وما يَمنَعُها إيّاهُ لِهَوانِهِ عَلَيهِ .

در ميان امّت من ، كسانى هستند كه اگر فردى از آنها به در خانه يكى از شما بيايد و از وى دينارى بخواهد ، به او نمى دهد، اگر درهمى بخواهد ، به او نمى دهد، اگر يك فلس(سكه مسى) بخواهد ، به او نمى دهد، و همو ، اگر از خداوند بهشت را بخواهد ، آن را به او مى دهد، هرچند ، اگر دنيا را از خدا بخواهد ، آن را به او نمى دهد، و اين ندادن دنيا به او ، نه از آن روست كه وى در نزد خداوند ، بى ارزش باشد.