لا تَكونوا مِمَّن خَدَعَتهُ العاجِلَةُ ، وغَرَّتهُ الاُمنِيَّةُ ، فَاستَهوَتهُ الخُدعَةُ ، فَرَكَنَ إلى دارِ سَوءٍ سَريعَةِ الزَّوالِ ، وَشيكَةِ الاِنتِقالِ . إنَّهُ لَم يَبقَ مِن دُنياكُم هذِهِ في جَنبِ ما مَضى إلاّ كَإِناخَةِ راكِبٍ ، أو صَرِّ حالِبٍ ، فَعَلامَ تَعرُجونَ ، وماذا تَنتَظِرونَ؟!

از آنان نباشيد كه دنياى زودگذر ، فريبشان داد و آرزو ، گولشان زد و اسير نيرنگ [ ِ دنيا] شدند و در نتيجه، به سراى بدى كه زود زوال مى پذيرد و آماده انتقال [به ديگرى] است، دل بستند. آنچه از اين دنياى شما باقى مانده ، در برابر آنچه گذشته ، به اندازه خُسباندن اشترى [براى آسودن ساعاتى] يا بستن پستان حيوان شيردهى بيش نيست. پس بر چه درنگ مى كنيد و منتظر چه هستيد؟! عرب ها عادت داشتند كه هنگام رها كردنِ حيوانات شيرده خويش در چراگاه ، پستان هاشان را با كيسه اى مى بستند و غروب كه بر مى گشتند ، كيسه ها را باز مى كردند و حيوانات را مى دوشيدند (النهاية : ج 3 ص 22 «صرر»).