كانَ تَحتَ الجِدارِ الَّذي ذَكَرَهُ اللّه ُ تَعالى في كِتابِهِ : «وَ كَانَ تَحْتَهُ كَنزٌ لَّهُمَا» الكهف : 82 . لَوحٌ مِن ذَهَبٍ مَكتوبٌ فيهِ : بِسمِ اللّه ِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ عَجَبا لِمَن أيقَنَ بِالمَوتِ كَيفَ يَفرَحُ ، وعَجَبا لِمَن أيقَنَ بِالقَدَرِ كَيفَ يَحزَنُ ، وعَجَبا لِمَن أيقَنَ بِزَوالِ الدُّنيا وتَقَلُّبِها بِأَهلِها كَيفَ يَطمَئِنُّ قَلبُهُ إلَيها ، لا إلهَ إلاَّ اللّه ُ .

در زير آن ديوارى كه خداوند متعال در ستايش از آن ياد كرده و فرموده است: «و در زير آن ، گنجى متعلّق به آن دو نفر [كودك يتيم [بود» ، لوحى زرّين قرار داشت و در آن ، چنين نوشته شده بود: «به نام خداى مهرگسترِ مهربان . در شگفتم از كسى كه به مرگ ، يقين دارد ، چگونه شاد مى شود؟ و در شگفتم از كسى كه به تقدير ، يقين دارد ، چرا اندوهگين مى شود؟ و در شگفتم از كسى كه به از كف رفتن دنيا و بى وفايى آن به اهلش يقين دارد ، چگونه به آن دل خوش مى كند؟ معبودى جز خدا نيست.