وَ اِنَّمـا سـُمِّيـَتِ الشُّبـْهـَةُ شُبْهَةً لاَِنَّها تُشْبِهُ الْحَقَّ.فَاَمّا اَوْلِياءُ اللّهِ فَضِياؤُهُمْ فيهَا الْيَقينُ وَ دَليلُهُمْ سَمْتُ الْهُدى وَ اَمّا اَعْداءُ اللّهِ فَدُعاؤُهُمْ فيهَا الضَّلالُ وَ دَليلُهُمُ الْعَمى .

به اين دليل شبهه را شبهه ناميده اند كه حق را ماند. در اين ميان اولياى خدا با روشنايى يقين ، از جـوّ شبهه ها مى گذرند و به سوى رستگارى راه مى پويند، ولى دشمنان خدا، فرصتى مى يابند و دعوت گر خلق به سوى گمراهى مى شوند و رهنمودى جز از كورى ندارند.