يا مَعاشِرَ المُسلِمينَ ، أنَا سِلمٌ لِمَن سالَمَ أهلَ الخَيمَةِ وفي الخيمة : عليّ وفاطمة والحسن والحسين عليهم السلام . ، وحَربٌ لِمَن حارَبَهُم ، ووَلِيٌّ لِمَن والاهُم ، لا يُحِبُّهُم إلاّ سَعيدُ الجَدِّ ، طَيِّبُ المَولِدِ ، ولا يُبغِضُهُم إلاّ شَقِيُّ الجَدِّ ، رَديءُ الوِلادَةِ

اى گروه مسلمانان! من با هر كه با اهل خيمه (على، فاطمه، حسن و حسين عليهم السلام در خيمه بودند) آشتى در پيش گيرد آشتى در پيش مى گيرم و با هر كه با ايشان سرِ جنگ داشته باشد سر جنگ دارم و دوستدار كسى هستم كه دوستدار آنهاست، آنها را دوست ندارد مگر انسان نيك بخت حلال زاده و آنها را دشمن نمى دارد مگر نگون بختِ ناپاكزاده.