لا تَجعَلَنَّ ذَرَبَ لِسانِكَ عَلى مَن أنطَقَكَ، وبلاغَةَ قَولِكَ عَلى مَن سَدَّدَكَ.

تندىِ زبانت را بر كسى كه به تو سخن آموخته است و سخنورى ات را عليه كسى كه تو را استوار ساخته [و تربيت كرده] ، قرار مده .