حَرِّض بَنيكَ عَلَى الآدابِ في الصِّغَرِكَي ما تَقَرَّ بِهِم عَيناكَ فِي الكِبَرِ و إنَّما مَثَلُ الآدابِ تَجمَعُهافي عُنفُوانِ الصِّبا كالنَّقشِ فِي الحَجَرِ هِيَ الكُنوزُ الّتي تَنمو ذَخائِرُهاو لا يُخافُ عَلَيها حادِثُ الغِيَرِ

پسرانت را در كودكى به [آموختن] آداب ، تشويق كن/ تا در بزرگ سالى ، چشمان تو به آنان روشن شود . و همانا حكايت آدابى كه آن را گِرد مى آورى/ در دوران كودكى ، همانند نقش كَنْدن بر سنگ است . اينها گنجينه هايى اند كه ذخاير آن رشد مى كند/ و بر آنها از حوادث دگرگون كننده ، بيمى نيست .