قطع اینترنت در جنگ: آیا واقعاً جلوی حملات سایبری را میگیرد؟
خیلیها فکر میکنند در زمان جنگ، با قطع کردن اینترنت، همه مشکلات سایبری حل میشود. اما واقعیت خیلی پیچیدهتر از این حرفهاست. بیایید با هم ببینیم قطع اینترنت چقدر در برابر حملات سایبری، مخصوصاً از سوی گروههای حرفهای، مؤثر است.
آیا قطع اینترنت، حملات سایبری را متوقف میکند؟
وقتی صحبت از جنگ میشود، اولین فکرهای ما به حملات نظامی و بمب و موشک میرسد. اما جنگهای امروزی، جنبه سایبری هم دارند. گروههایی مثل هکرهای اسرائیلی (که به آنها APT یا تهدیدات پیشرفته و پایدار میگویند) میتوانند با برنامهریزی دقیق، زیرساختهای حیاتی کشورها را هدف قرار دهند.
شاید تصور کنید با قطع شدن اینترنت سراسری، این حملات هم متوقف میشوند. اما اینطور نیست! دلیلش اینجاست:
- آنها از قبل داخل سیستمها هستند: این گروههای حرفهای، ماهها یا حتی سالها قبل از شروع درگیری، با نفوذ به سیستمهای حساس (مثل بانکها، وزارتخانهها یا مراکز مهم دیگر)، حضور خود را تثبیت کردهاند. آنها منتظر فرصت مناسب هستند تا فعالیت خود را شروع کنند.
- اینترنت ماهوارهای؛ راه دور زدن تحریمها: اگر این گروهها به اینترنت ماهوارهای مثل استارلینک دسترسی داشته باشند، حتی زمانی که اینترنت داخلی قطع است و ما نمیتوانیم به سایتهای خارجی دسترسی پیدا کنیم، آنها همچنان میتوانند از طریق اینترنت ماهوارهای با سرورهای خودشان در ارتباط باشند و دستورات را دریافت کنند. این یعنی قطع اینترنت داخلی، جلوی کار آنها را نمیگیرد.
- بهرهبرداری از حفرههای امنیتی: این هکرها همیشه دنبال نقاط ضعف در سیستمهای نرمافزاری و سختافزاری ما میگردند. حتی اگر اینترنت نباشد، آنها میتوانند از همین حفرهها برای نفوذ بیشتر و سرقت اطلاعات یا اختلال در سیستمها استفاده کنند.
پس قطع اینترنت چه فایدهای دارد؟
قطع اینترنت سراسری در زمان جنگ، بیشتر برای موارد زیر مؤثر است:
- جلوگیری از حملات سادهتر: جلوی حملات معمولی که نیاز به دسترسی به اینترنت عمومی دارند را میگیرد.
- کنترل اطلاعات: انتشار اخبار دروغ یا پروپاگاندا از طریق شبکههای اجتماعی و سایتهای عمومی را سختتر میکند.
- محدود کردن هماهنگی دشمن: دشمن نمیتواند به راحتی از طریق پیامرسانها یا پلتفرمهای آنلاین، حملات خود را هماهنگ کند.
راه حل واقعی چیست؟
مقابله با حملات سایبری گروههای حرفهای، فقط با قطع کردن اینترنت حل نمیشود. ما نیاز به کارهای اساسیتری داریم:
- تقویت امنیت زیرساختها: سیستمهای حیاتی ما باید از نظر امنیتی بسیار قوی باشند و مرتباً بهروزرسانی شوند.
- شناسایی و رفع سریع آسیبپذیریها: باید بتوانیم نقاط ضعف سیستمهایمان را سریع پیدا کرده و برطرف کنیم.
- داشتن ابزارهای دفاعی قوی: نیاز به سیستمهای پیشرفتهای داریم که بتوانند نفوذهای احتمالی را شناسایی و خنثی کنند.
- استفاده از شبکههای امن و داخلی: در صورت امکان، باید از شبکههای ارتباطی که کمتر در معرض تهدید هستند (مثل شبکههای ایزوله یا اختصاصی) استفاده کنیم.
