رابطه عاشقانه 

سلام وقتتون بخیر من حدودا یک سال پیش به دختر عموم که خیلی ارتباطی باهم نداشتیم زنگ زدم من دوسش داشتم و اون موقع درگیر کنکور بودیم تماسم باعث شد از اون موقع بیشتر ارتبطا بگیریم و ارتباطمون از حالت درسی خارج شد و مثل دوتا دوست بودیم تا اینکه بهش گفتم دوسش دارم و اون گفت بهتره یه مدت فاصله بگیریم ولی بعد یک هفته برگشت دل جفتمون تنگ شده بود برای هم خلاصه گذشت و گذشت ما شبانه روز از هم مطلع بودیم ولی این چند وقت اخیر یعنی حدودا دوماه اخیر وارد رابطه عاطفه شده بودیم و جفتمون تو تصویر آیندمون خودمونو کنار هم تصور میکردیم و... ولی مینا گه گاهی عقب نشینی میکرد منم چند روز حال روحیم خوب نبود این عقب نشینی مینا هم بیشتر فشار اورد بهم بهش گفتم میشه تکلیفمو مشخص کنی و بهم بگی نقشم تو زندگیت چیه؟ اونم گفت الان مثل دوتا پارتنر هستیم ولی من نمیخوام اسم رابطمونو عاطفی بزارم که الکی امیدوار بشیم چون من خیالم از تو خیلی راحته و هیچ مشکلی باهات ندارم فقط خیالم از خودم ناراحته من نمیدونم میتونم ادم عاشقی باشم یا نه؟ میتونم تو زندگی کوتاه بیام یا نه؟ میتونم شریکمو همیشه بهترین ببینم؟ میتونم متعهد باشم بهش؟ خلاصه اینارو گفت و قرار شد فکر کنه یعنی از قبلشم به این موضوعات فکر میکرد ولی اون روز به من گفت فکراشو خوب بودیم باهم ولی حس میکنم از اون شب رفتاراش تغییر کرد کمتر راجب اینده مشترکمون حرف میزدیم و ... انگار احساس فشار کرده بود و من پشیمونم از این قضیه بازهم همه چیز خوب بود تا اینکه دو سه روز اخیر خیلیی سرد شده دیگه هیچ ابراز علاقه ای نداره فقط اینکه منو عزیزم صدا میزنه هنوز دیگه حس میکنم حوصلمو نداره ازش پرسیدم دلیلشو گفت من نمیخوام الکی امیدوار بشیم باید اول از خودم مطمئن بشم ولی رفتارام اصن عمدی نیست وقتی فکرام یجوری میشه میاد ولی الان چند روزه که اینطوریه خواستم ببینم بنظرتون درست میشه رابطمون یا خراب شدنیه؟ یادم رفت اینو بنویسم که برنامه هامون واقن جدی بود برا آینده حتی میخواستیم تو یک تایمی که هممون باشیم به مامانامونم اطلاع بدیم و اینکه مسیر شغلی و آیندمون هم تقریبا مشخصه

توجه

این سوال به صورت خصوصی ارسال شده است و تنها مالک سوال میتواند پاسخ ان را مشاهده نماید.