حوصله کسیو ندارم 

من اینطورم که اصلا حوصله اطرافیان رو ندارم و از بیشتر اون هایی که می شناسم بدم میاد چه خانواده باشه چه دوست و فامیل اگه هم بخوام دوست جدید پیدا کنم همون اول دوسش دارم به مرور زمان اونم به افرادی که ازشون خوشم نمیاد اضافه میشه واسه همین رابطم رو با دوستام کمرنگ کردم و برعکس بقیه، از انجام کار های تنهایی و تنها به سر بردن لذت می برم وقتی هم تو خونه تنهام روحیم شاد تره و اعتماد به نفسم بیشتر و امیدوار تر گاهی حس می کنم به یه جنس مخالف نیاز دارم که الان وقتش نیست.. و کلا دوست ندارم کسی بیاد دور و برم و وقتم رو تو جمع بگذرونم وقتی هم بابام میاد سوال پیچم می کنه آروم برخورد میکنم اما از درون خییلی عصبی میشم چیکار کنم