ادامه پدر و مادرم...
مادرت رو درک کنی ایشون شرایط سختی داشتن.من خیلی سعی کردم درک شون کنم.خیلی باهاشون مهربون شدم،کمکشون میکردم،براشون نامه می نوشتم ولی اوضاع عوض نشد.با مشاور مدرسه مون با پیام صحبت میکردم ولی ایشون هم کم کمکم کردن.اصلا حس میکنم تو خونه غریبه هستم.با اعضای خونواده راحت نیستم.حتی با فامیل.با اینکه دوستم دارن و بهم محبت میکنن(خاله هام بیشتر)ولی بازم حس اضافی بودن میکنم بینشون.انگار من از اونا نیستم.حس میکنم به خاطر شبیه پدرم بودنم،ازم خوششون نمیاد.مامانم انگار احساس دخترونه منو درک نمیکنن.وقتی لاک میزنم یا موهامو مدل خاصی می بندم،میگن چرا لاک زادی مگه عروسیه.یا بعضی وقتا با بی تفاوتی یه نگاهی به موهایم یا لباسم که ست کردم،میندازن بعضی وقتا هم اصلا نمیبینن(البته بی انصافی نشه،بعضی وقتا خیلی ازم تعریف میکنن)انکار دوست ندارن کنارشون باشم و براشون چیزی تعریف کنم.البته گاهی اوقات خییییلییی مهربون میشن. خیییلییی گریه کردم.اوایل نوجوونیم بیشتر گریه میکردم و الحمدللَّه رب العالمین الان کمتر شده ولی خب نیاز به وجود پدر(نه پدر خودم،بلکه نیاز به وجود یه پدر خیلی خوب و مهربون تو خونه)،نیاز زیاد به محبت مادر و...همه باعث شده حالم یه خورده بد باشه.الحمدللَّه رب العالمین برای زندگیم هدف دارم.إن شاءاللَّه تعالی میخوام معلّم بشم.دارم درس می خونم ولی با این شرایط یه خورده سخته.در ضمن این مال یکی دو سال نیست.من تقریبا از ۱۱ سالگی این اتّفاقات رو داشتم.خیلی دوست دارم ازدواج کنم.حس میکنم با ازدواج به دنیایی قدم بر میدارم که این اتّفاقات رو نداره.حس میکنم بعد ازدواج همه چی اون جوری میشه که میخوام.ببخشید طولانی شد.ممنون میشم کمکم کنید.
تیم نوجوانی
سلام دختر گلم. مشکلات فراوانی داشته اید. اما واقعا نامه نوشتن به مامان و ابراز محبت کردن که تمام مشاوران بهتون گفتن یه بخش کوچیک از ماجرا است. اگه خواهان این هستید که مامان و خانواده شما رو بیشتر درک کنه و بهتون کمتر گیر بدن باید رفتارهایی که بابا انجام میداده و در شما نهادینه شده است رو کنار بزارید. چون اگر صد بار خوبی کنید و یکبار رفتار بابا رو انجام بدهید چون مامان از بابا متنفر بوده است این حس را هم به شما پیدا میکنه. پس لطفا سبک زندگی خودتون رو تغییر بدهید. تعجب میکنم چرا ۶ سال است مشاوران این راهکار را به شما بیان نکرده اند. برای مشاوره بیشتر تماس بگیرید.
