ﻭﻓﺎﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠّﻪ

ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤﻤّﺪ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ

« ﻭﻓﺎﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠّﻪ » ﺩﺭ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﻣﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺁﻣﻨﻪ ﺑﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﺑﺎﺭﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩ. ﻧﺎﻣﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﺑﻪ ﻋﺒﺪﺍﻟﻤﻄﻠﺐ ﺭﺳﯿﺪ؛ »ﺩﺧﺘﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺛﺮﻭﺕ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺑﺮ ﺟﺎﯼ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺮﯾﻌﺘﺮ ﺑﻪ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﺑﯿﺎ ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻭﯼ ﺩﺭ ﺧﻄﺮ ﺍﺳﺖ.« ﻋﺒﺪﺍﻟﻤﻄﻠﺐ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭘﺴﺮﺵ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠّﻪ ﺑﻪ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﻩ ﺭﻭﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ، ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﻣﮑﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠّﻪ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺍﻭ 15 ﺭﻭﺯ ﻃﻮﻝ ﮐﺸﯿﺪ، ﺗﻘﺪﯾﺮ ﺍﻟﻬﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﭘﺪﺭ ﮔﺮﺍﻣﯽ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻭﻻﺩﺕ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﺍ ﻭﺩﺍﻉ ﮔﻮﯾﺪ ﺗﺎ ﺭﻭﯼ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻣﺎﻩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺒﯿﻨﺪ. ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺷﺎﻧﺰﺩﻫﻢ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠّﻪ ﺩﺭ ﯾﺜﺮﺏ ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬﺍﺷﺖ. ﺳﻔﺮ ﻭﯼ ﺑﻪ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﺍﻭﻝ ﺑﺎﺭﺩﺍﺭﯼ ﺁﻣﻨﻪ ﻭ ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﺩﻭﻡ ﺑﻮﺩ. ﻋﺒﺪﺍﻟﻤﻄﻠﺐ ﺩﺭ ﺳﻮﮒ ﭘﺴﺮ ﺟﻮﺍﻧﺶ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻟﺪﺍﺭﯼ ﺍﻭ ﻫﺎﺗﻔﯽ ﺍﺯ ﻏﯿﺐ ﻧﺪﺍ ﺩﺍﺩ: »ﺁﻥ ﮐﺲ ﮐﻪ ﺧﺎﺗﻢ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺻﻠﺐ ﻭﯼ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ ﮐﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﺨﺸﺪ؟!« ﺳﭙﺲ ﻋﺒﺪﺍﻟﻤﻄﻠﺐ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﺭﺍ ﻏﺴﻞ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺳﭙﺮﺩ ﻭ ﻗُﺒﻪ ﺍﯼ ﺑﺮ ﻗﺒﺮ ﺍﻭ ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻣﮑﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﺍﺯ ﺳﻮﯾﯽ ﺧﺒﺮ ﻭﻓﺎﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠّﻪ ﺑﻪ ﺁﻣﻨﻪ ﺭﺳﯿﺪ. ﺍﻭ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪﻥ ﺧﺒﺮ ﻣﺮﮒ ﻫﻤﺴﺮ ﺟﻮﺍﻧﺶ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﻭ ﻣﺎﻩ ﺍﺯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﺸﺎﻥ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﺑﺮﭘﺎ ﻧﻤﻮﺩ. ﻋﺒﺪﺍﻟﻤﻄﻠﺐ ﻧﺰﺩ ﺁﻣﻨﻪ ﺁﻣﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ؛ »ﺍﯼ ﺁﻣﻨﻪ ﻣﺤﺰﻭﻥ ﻣﺒﺎﺵ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻮ ﺧﺎﺗﻢ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.« ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺳﺨﻦ ﻋﺒﺪﺍﻟﻤﻄﻠﺐ، ﺁﻣﻨﻪ ﺗﺴﮑﯿﻦ ﯾﺎﻓﺖ ﻭ ﻗﻠﺒﺶ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺖ.