ﺯﺑﻮﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺍﻭﻭﺩ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ
ﺣﻀﺮﺕ ﺩﺍﻭﻭﺩ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ
« ﺯﺑﻮﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺍﻭﻭﺩ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ » ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﺑﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻪ ﻓﺼﻞ ﻭ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﯾﮑﺼﺪ ﻭ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﻮﺭﻩ، ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺒﺮﺍﻧﯽ ﺑﺮ ﺩﺍﻭﻭﺩ ﻧﺎﺯﻝ ﮔﺮﺩﺍﻧﯿﺪ. ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻭﻝ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺨﺖ ﻧﺼﺮ ﻭ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﯿﻤﻪ ﺩﻭﻡ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﻫﺎﻟﯽ ﺛﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺑﺨﺶ ﺷﺎﻣﻞ ﭘﻨﺪﻫﺎ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﭘﻨﺪﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺩﺍﻭﻭﺩ ﭼﻨﯿﻦ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ؛ »ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﻓﺎﻝ ﺑﺪ ﺯﺩﻥ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﯽ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺍﺳﺖ، ﺿﺮﺭﯼ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻓﺎﻝ ﺯﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﯼ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻤﯽ ﺑﺨﺸﺪ. ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺳُﺮﻭﺭ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﻣﺆﻣﻦ ﺭﺍ ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﻧﻪ ﺍﯼ ﺧﺮﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺯﯾﺮ ﭘﺎﯼ ﺗﻮ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ.« ﺳﻮﺭﻩ ﺩﻭﻡ ﺯﺑﻮﺭ؛ »ﺍﯼ ﺩﺍﻭﻭﺩ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺧﻠﯿﻔﻪ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺯﻭﺩﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﯿﺴﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﯿﺮﻭﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﻢ ﺧﺪﺍﯼ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﯾﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﮔﺎﻫﻢ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺭﺏ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﺑﺮﺍﻧﻢ. ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺗﺴﺒﯿﺢ ﻭ ﺗﻘﺪﯾﺲ ﻧﻤﯽ ﮔﻮﯾﯿﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﯾﺪ. ﭼﺮﺍ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﺪ، ﺁﯾﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﻫﯿﭻ ﮔﺎﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﯿﺪ ﻣُﺮﺩ ﻭ ﺩﻧﯿﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭘﺎﺑﺮﺟﺎﺳﺖ.« ﺳﻮﺭﻩ ﺩﻫﻢ؛ »ﺍﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺁﺧﺮﺕ ﻏﺎﻓﻞ ﻧﺸﻮﯾﺪ، ﺍﮔﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺩ ﻭ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﻨﻬﮑﺎﺭﺍﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ، ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪ، ﺧﻨﺪﻩ ﻫﺎﯾﺘﺎﻥ ﮐﻢ ﻭ ﮔﺮﯾﻪ ﻫﺎﯾﺘﺎﻥ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻣﯽ ﮔﺸﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻨﮏ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻫﺸﺪﺍﺭﻫﺎﯼ ﺍﻟﻬﯽ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻧﺪﺍﺭﯾﺪ. ﺑﻪ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺗﺴﺒﯿﺢ ﻣﺮﺍ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﻧﻤﯽ ﻧﮕﺮﯾﺪ، ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺧﺎﻟﻖ ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ ﻫﺎ، ﺭﻭﺯﯼ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.« ﺳﻮﺭﻩ ﺑﯿﺴﺖ ﻭ ﺳﻮﻡ؛ »ﺍﯼ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺏ ﻭ ﮔِﻞ ﺁﻓﺮﯾﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﯾﺪ، ﺍﯼ ﻏﻔﻠﺖ ﭘﯿﺸﮕﺎﻥ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻭ ﻣﺴﺖ ﺑﻪ ﺁﻥ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺣﺮﺍﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﺪ. ﺁﯾﺎ ﻓﺮﻗﯽ ﻣﯿﺎﻥ ﺁﻟﻮﺩﮔﯽ ﻭ ﻧﺎﭘﺎﮐﯽ ﻧﯿﺴﺖ؟ ﻭ ﻣﯿﺎﻥ ﺣﻮﺭﯾﺎﻥ ﺧﻮﺵ ﺧﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺪﻭﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻼﻝ ﻭ ﺧﺸﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﮑﺎﺭﺕ ﺷﺎﻥ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺛﺎﺑﺖ ﺍﺳﺖ، ﺁﺭﺍﻡ ﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﻒ ﻭ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺴﻞ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺑﺴﺘﺮﯼ ﻣﻌﻠﻖ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻣﺘﻼﻃﻢ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﺷﺮﺍﺏ ﻭ ﻋﺴﻞ ﮐﻪ ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﯾﻦ ﺳﻠﻄﻪ ﺍﯼ ﻧﺎﺗﻤﺎﻡ ﻭ ﻧﻌﻤﺘﯽ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﯽ ﻭ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﮑﯿﻢ ﻭ ﺑﺎﻗﯽ ﺍﺳﺖ، ﭘﺎﮎ ﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﯼ ﮐﻪ ﺁﻓﺮﯾﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ ﻫﺎﺳﺖ.« ﺳﻮﺭﻩ ﭼﻬﻞ ﻭ ﻫﻔﺘﻢ؛ »ﯾﺎ ﺩﺍﻭﻭﺩ! ﺁﯾﺎ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺟﻬﺖ ﺑﻨﯽ ﺍﺳﺮﺍﺋﯿﻞ ﺭﺍ ﻣَﺴﺦ ﻭ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﻮﺯﯾﻨﻪ ﻭ ﺧﻮﮎ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻡ؟ ﺯﯾﺮﺍ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪﯼ ﺑﺎ ﺷﻮﮐﺖ ﻧﺰﺩﺷﺎﻥ ﺁﻣﺪ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻪ ﮔﺮﻣﯽ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻓﻘﯿﺮﯼ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻧﺎﺳﺰﺍ ﮔﻮﯾﯽ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﯽ ﺳﺨﺖ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻟﻌﻨﺖ ﻣﻦ ﺑﺮ ﻫﺮ ﺣﺎﮐﻤﯽ ﺑﺎﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﻣﯿﺎﻥ ﻏﻨﯽ ﻭ ﻓﻘﯿﺮ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﻭﯼ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﮑﻨﺪ. ﺷﻤﺎ ﭘﯿﺮﻭ ﻫﻮﯼ ﻭ ﻫﻮﺱ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﯿﺪ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﺷﻤﺎ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﺪ ﮔﺮﯾﺰﮔﺎﻫﺘﺎﻥ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺣﺬﺭ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻮﺱ ﻫﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻈﺮ ﺳﻮﺀ ﻧﯿﻔﮑﻨﯿﺪ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﺯ ﻭﺻﻒ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﻭ ﻧﺒﺮﯾﺪ ﺍﻣﺎ ﮔﻮﺵ ﺩﻝ ﻧﺴﭙﺎﺭﯾﺪ. ﻣﻨﺰﻩ ﺍﺳﺖ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺧﺎﻟﻖ ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ ﻫﺎﺳﺖ.«
