ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ
ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ
« ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ » ﻗﻮﻡ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺮﻡ ﺗﻮﺣﯿﺪ ﻭ ﺧﺪﺍﭘﺮﺳﺘﯽ ﻭ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺑﺘﻬﺎ ﺑﺎ ﺁﺗﺶ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ. ﭘﯿﺮﻭﺍﻥ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﯼ ﻫﯿﺰﻡ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻔﺎﻉ ﺑﯿﻤﺎﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﺬﺭ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﯿﺰﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺑﺒﺮﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﯿﻤﺎﺭﺷﺎﻥ ﺷﻔﺎ ﯾﺎﺑﺪ. ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻧﻘﺎﻁ، ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺩﻋﻮﺕ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻫﯿﺰﻡ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪﯼ، ﺭﻭﺯ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﭼﻮﺏ ﻭ ﻫﯿﺰﻡ ﭘﺮ ﺷﺪ ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﯽ ﻭﺳﯿﻊ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ. ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ، ﻣﺮﺩﻡ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﻣﺘﻮﺍﻟﯽ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﯼ ﻫﯿﺰﻡ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﮐﻮﻫﯽ ﺍﺯ ﻫﯿﺰﻡ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺷﺪ، ﺳﭙﺲ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻦ ﻫﻤﻮﺍﺭﯼ ﺩﯾﻮﺍﺭﯼ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺷﻌﻠﻪ ﻭﺭ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ، ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎﯼ ﺁﺗﺶ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﯾﺎﺩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺍﯼ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ ﺑﺎﻻﯼ ﺁﻥ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﺪ. ﻣﺤﻞ ﻣﺮﺗﻔﻌﯽ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻨﻈﺮﻩ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﺪ. ﻧﻤﺮﻭﺩﯾﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺩﭼﺎﺭ ﻣﺸﮑﻞ ﺷﺪﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺁﺗﺶ ﻋﻈﯿﻢ. ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻓﮑﻨﻨﺪ، ﻟﺬﺍ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻣﻨﺠﻨﯿﻖ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺩﻭﺭ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺁﺗﺶ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﻨﺠﻨﯿﻖ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺟﻮﺵ ﻭ ﺧﺮﻭﺵ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﺋﻨﺎﺕ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ. ﻫﺮ ﯾﮏ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻣﯿﻦ ﮔﻔﺖ؛ ﺧﺪﺍﯾﺎ! ﮐﺴﯽ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﻣﻦ، ﺗﻮ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ ﺁﯾﺎ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﯼ ﻃﻌﻤﻪ ﺁﺗﺶ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺷﻮﺩ؟ ﻣﻼﺋﮑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ؛ ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﻡ ﻣﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮔﺮﻓﺖ. ﺟﺒﺮﺋﯿﻞ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﻟﺘﻤﺎﺱ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ؛ ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻦ ﮐﺴﯽ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻧﻤﯽ ﮐﺮﺩ، ﺍﯾﻨﮏ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ. ﺑﻪ ﺟﺒﺮﺋﯿﻞ ﺧﻄﺎﺏ ﺷﺪ؛ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﺎﺵ، ﺑﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻭﻗﺖ ﺑﮕﺬﺭﺩ! ﻣﻦ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﻢ، ﻣﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺟﻮﺍﺑﺶ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺩﻫﻢ. ﺟﺒﺮﺋﯿﻞ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺑﺮ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ؛ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ! ﺁﯾﺎ ﺣﺎﺟﺖ ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﯽ ﺩﺍﺭﯼ ﻣﻦ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﺳﺎﺯﻡ؟ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ؛ »ﺑﻪ ﺗﻮ ﺍﺣﺘﯿﺎﺟﯽ ﻧﺪﺍﺭﻡ، ﺧﺪﺍ ﮐﺎﻓﯽ ﻭ ﮐﻔﯿﻞ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ« ﻣﯿﮑﺎﺋﯿﻞ ﮔﻔﺖ؛ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﺳﯿﻠﻪ ﺁﺑﻬﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺳﺎﺯﻡ؟ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ؛ ﻧﻪ. ﻣﻠﮏ ﻣﺘﺼّﺪﯼ ﺑﺎﺩﻫﺎ ﮔﻔﺖ؛ ﻣﺎﯾﻠﯽ ﻃﻮﻓﺎﻧﯽ ﺑﺮﺍﻧﮕﯿﺰﻡ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺷﻮﺩ؟ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ؛ ﻧﻪ. ﺟﺒﺮﺋﯿﻞ ﮔﻔﺖ؛ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻩ ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺗﺖ ﺩﻫﺪ. ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﮔﻔﺖ؛ »ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻝ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ ﮐﺎﻓﯽ ﺍﺳﺖ.« ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺛﺎﺑﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻋﺠﺰ ﮐﻨﺪ ﻭ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﺵ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﯾﺎﺑﺪ، ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻝ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﺳﯿﻤﺎﯾﯽ ﺷﺎﺩ، ﻟﺒﻬﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ؛ »ﺍﯼ ﺧﺪﺍﯼ ﺑﺰﺭﮒ! ﺍﯼ ﺧﺪﺍﯼ ﯾﮑﺘﺎ ﻭ ﺑﯽ ﻫﻤﺘﺎ ﻭ ﺑﯽ ﻧﯿﺎﺯ ﮐﻪ ﻧﻪ ﭘﺪﺭ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﻭ ﻧﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﮐﺴﯽ، ﻭ ﻧﻪ ﻧﻈﯿﺮ ﻭ ﻫﻤﺘﺎﯾﯽ ﺩﺍﺭﯼ، ﺑﻪ ﻟﻄﻒ ﻭ ﮐﺮﻣﺖ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻩ.« ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻓﺮﻣﻮﺩ؛ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺍﻓﮑﻨﺪﻧﺪ ﻋﺮﺽ ﮐﺮﺩ؛ »ﺧﺪﺍﯾﺎ! ﺑﻪ ﺣﻖ ﻣﺤﻤّﺪ ﻭ ﺁﻟﺶ ﺍﺯ ﺩﺭﮔﺎﻫﺖ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﯽ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﯿﺰ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ ﺳﺮﺩ ﻭ ﮔﻮﺍﺭﺍ ﮐﺮﺩ.« ﺍﺯ ﻫﺮ ﺳﻮ ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎﯼ ﺁﺗﺶ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺯﺑﺎﻧﻪ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻗﻬﻘﻬﻪ ﻧﻤﺮﻭﺩﯾﺎﻥ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﻭ ﻣﻨﺠﻨﯿﻖ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺗﻮﺩﻩ ﻫﺎﯼ ﺁﺗﺶ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﮐﺮﺩ، ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺯ ﻣﺼﺪﺭ ﻭﺣﯽ ﺍﻟﻬﯽ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺁﺗﺶ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺁﻣﺪ؛ »ﺍﯼ ﺁﺗﺶ! ﺳﺮﺩ ﻭ ﺳﻼﻣﺖ ﺷﻮ ﺑﺮ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ.«
