ﺣﮑﺎﯾﺘﯽ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﻮﺡ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ
ﺣﻀﺮﺕ ﻧﻮﺡ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ
« ﺣﮑﺎﯾﺘﯽ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﻮﺡ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ » ﺭﻭﺯﯼ ﺟﻤﻌﯽ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﯿﺎﻣﺪﻥ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﮐﻪ ﻗﺤﻄﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺖ، ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻧﺰﺩ ﻧﻮﺡ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺒﺎﺭﺩ. ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺳﯿﺪﻧﺪ، ﺩﺭ ﺭﺍ ﺯﺩﻧﺪ، ﺯﻥِ ﻧﻮﺡ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ، ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ؛ »ﻧﻮﺡ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ ﻣﺎ ﺁﻣﺪﯾﻢ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﯿﻢ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺒﺎﺭﺩ«. ﺯﻥ ﺍﻭّﻝ ﮔﻔﺖ؛ ﺍﮔﺮ ﺩﻋﺎﯼ ﻧﻮﺡ ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ ﻣﯽ ﺷﺪ، ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺩﻋﺎ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻭﺿﻊ ﺯﻧﺪﮔﯿﻤﺎﻥ ﺧﻮﺏ ﺷﻮﺩ. ﺍﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻪ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﺭﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﻫﯿﺰﻡ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻔﺮﻭﺷﺪ ﻭ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻘﺎﻣﯽ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﻋﺎﯾﺶ ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ ﮔﺮﺩﺩ. ﺧﻼﺻﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ، ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺩﯾﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﺡ ﻫﯿﺰﻡ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺮ ﺷﯿﺮﯼ ﺳﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺎﺭﯼ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺁﻥ ﻣﺎﺭ ﺭﺍ ﺗﺎﺯﯾﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ )ﺩﺭ ﺭﺍﻧﺪﻥ ﺷﯿﺮ( ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻗﺤﻄﯽ ﺯﺩﮔﺎﻥ ﺑﻪ ﻧﻮﺡ ﮔﻔﺘﻨﺪ؛ »ﺩﻋﺎ ﮐﻦ ﺗﺎ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﯿﺎﯾﺪ، ﻗﺤﻄﯽ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ«. ﻧﻮﺡ ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺁﻣﺪ. ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻧﻮﺡ ﮔﻔﺘﻨﺪ؛ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ ﺍﻟﺪّﻋﻮﻩ ﻫﺴﺘﯽ ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺯﻥ ﺧﻮﺩﺕ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﺜﻼً ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺕ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺭﻭﺩ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﻮﺩ ﻭ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺕ ﺑﺪﮔﻮﯾﯽ ﻧﮑﻨﺪ. ﻧﻮﺡ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﻓﺮﻣﻮﺩ؛ ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﺛﻮﺍﺏ ﺗﺤﻤّﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ ﺑﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﺯﻧﯽ، ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻔﺮﯾﻦ، ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ.
