ﺗﻮﺑﻪ ﺁﺩﻡ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ
ﺣﻀﺮﺕ ﺁﺩﻡ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ
« ﺗﻮﺑﻪ ﺁﺩﻡ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ » ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﮐﻪ ﺁﺩﻡ ﻭ ﺣﻮﺍ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪ ﺁﺩﻡ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮔﺮﯾﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﻧﺸﺴﺖ، ﺁﺭﯼ ﺁﺩﻡ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﺪﺕ ﯾﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻕ ﺑﻬﺸﺖ ﮔﺮﯾﺴﺖ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﺣﻮﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ؛ ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺍﺯ ﻟﻐﺰﺷﻢ ﺩﺭﮔﺬﺭ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﻢ ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺶ، ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﮐﺮﺩﯼ ﺩﺍﺧﻞ ﺳﺎﺯ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﯿﺰ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩ؛ »ﮔﻨﺎﻫﺖ ﺭﺍ ﺁﻣﺮﺯﯾﺪﻡ ﻭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻭّﻟﺖ ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺍﻧﻢ.« ﺩﺭ ﺭﻭﺍﯾﺎﺕ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﻖ ﻣﺤﻤّﺪ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﻭ ﯾﺎ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻃﯿﺒﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﯾﺮﺩ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ. ﻭ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮﺭ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺮﯾﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎ ﻣﺨﺘﺼﺮ ﺗﻮﺿﯿﺤﯽ ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﯿﺎﻥ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﺎﯾﺪ ﮐﻪ؛ »ﺁﺩﻡ ﺍﺯ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﮐﻠﻤﺎﺗﯽ ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺫﮐﺮ ﻭ ﯾﺎﺩﺁﻭﺭﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺩﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ ﮐﻠﻤﺎﺕ، ﻧﯿﺰ ﺭﻭﺍﯾﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﯾﺎﺕ ﺷﯿﻌﻪ ﻭ ﺳﻨّﯽ ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ؛ »ﻻ ﺍﻟﻪ ﺍﻻّ ﺍﻧﺖ ﺳﺒﺤﺎﻧﮏ ﺍﻟﻠﻬﻢ ﻭ ﺑﺤﻤﺪﮎ ﻋﻤﻠﺖ ﺳﻮﺀﺍ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ ﻧﻔﺴﯽ ﻓﺎﻏﻔﺮﻟﯽ ﻭ ﺍﻧﺖ ﺧﯿﺮﺍﻟﻐﺎﻓﺮﯾﻦ...«.
