أنّهُ كانَ يَومَ الجُمُعةِ يَخطُبُ علَى المِنبَرِ، فَقالَ ; و الّذي فَلَقَ الحَبَّةَ و بَرأ النَّسمَةَ ما مِن رجُلٍ مِن قُرَيشٍ جَرَت علَيهِ المَواسي إلاّ و قد نَزَلَت فيهِ آيَةٌ مِن كِتابِ اللّه ِ عَزَّ و جلَّ ، أعرِفُها كما أعرِفُهُ . فقامَ إليهِ رجُلٌ فقالَ ; يا أميرَ المؤمنينَ ، ما آيَتُكَ الّتي نَزَلَت فيكَ ؟ فقالَ ; نَعَم يا أميرَ المؤمنينَ . قالَ ; فسَمِعتَ اللّه َ عَزَّ و جلَّ يَقولُ ; «أ فَمَنْ كانَ على بَيِّنَةٍ مِن رَبِّهِ و يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ» ؟ قالَ ; نَعَم . قالَ ; فالّذي على بَيّنَةٍ مِن رَبِّهِ محمدٌ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ، و الّذي يَتلوهُ شاهِدٌ منهُ و هُو الشّاهِدُ و هُو مِنهُ عليُّ بنُ أبي طالبٍ ، و أنا الشّاهِدُ و أنا مِنهُ صلى الله عليه و آله .;

امام على عليه السلام در روز جمعه اى كه بر منبر خطبه مى خواند فرمود ; سوگند به آنكه دانه را شكافت و انسان را آفريد، هيچ مرد قرشى نبود كه به سنّ بلوغ رسيده باشد، مگر اينكه آيه اى از كتاب خداوند عزّ و جلّ درباره او نازل شد و من آن مرد و آن آيه را مى شناسم. مردى برخاست و عرض كرد ; اى امير مؤمنان! آيه اى كه درباره تو نازل شده كدام است؟ فرمود ; حال كه پرسيدى، گوش كن و لازم نيست كه در اين باره از شخص ديگرى هم بپرسى. آيا سوره هود را خوانده اى؟ عرض كرد ; آرى، اى امير مؤمنان! فرمود ; پس، شنيده اى كه خداوند عز و جل مى فرمايد ; «ا فمن كان على بيّنة من ربّه و يتلوه شاهد منه»؟ عرض كرد ; آرى. فرمود ; آن كسى كه از جانب پروردگارش بيّنه اى دارد، محمّد صلى الله عليه و آله رسول خداست و آن شاهد خودى كه به دنبال او مى رود، على بن ابى طالب است. من آن شاهد هستم و من از او صلى الله عليه و آله مى باشم.;