عَجِبتُ لمَن يَبخَلُ بالدُّنيا و هِي مُقبِلةٌ علَيهِ ، أو يَبخَلُ بها و هِي مُدبِرَةٌ عنهُ ، فلا الإنْفاقُ مَع الإقْبالِ يَضرُّهُ ، و لا الإمْساكُ مَع الإدبارِ يَنفعُهُ .;

در شگفتم از كسى كه دنيا به او روى آورده است و نسبت به آن بخل مى ورزد، يا دنيا از او روي گردان شده و نسبت به آن بخل مى ورزد؛ زيرا با وجود رويكرد دنيا، انفاق كردن به او زيانى نمى رساند و با پشت كردن دنيا بخل و امساك به او سودى نمى رساند.;