و لا تَشغَلْني عن ذِكرِكَ بِإِكثارٍ عَلَيَّ مِن الدنيا تُلهينِي عجائبُ بَهجَتِها و تَفْتِنِّي زهراتُ زينتِها ، و لا بِإِقلالٍ يُضِرُّ بعَمَلِي كَدُّهُ و يَملَأُ صَدري هَمُّهُ ، أعطِنِي مِن ذلكَ غِنىً عن أشرارِ خلقِكَ ، و بَلاغاً أنالُ بهِ رِضاك .;

خدايا! نه چندان دنيا را بر من زياد گردان كه با سرگرم شدن به زيباييهاى شگفت آور و فريفته شدن به درخشندگى زيورهاى آن، از ياد تو باز مانم و نه چندان در تنگنايم قرار ده كه رنج آن به كار من [براى آخرت ]لطمه زند و همّ و غم آن ، سينه ام را آكنده سازد . از دنيا آن اندازه به من ده كه از بندگانِ بدت بى نياز مانم و به سبب آن به خشنودى تو دست يابم .;