قالَ لقمانُ لابنهِ ; يا بُنيَّ ، إنْ عَدِمَكَ ما تَصِلُ بهِ قَرابتَكَ ، و تَتَفَضّلُ بهِ على إخْوَتِكَ ، فلا يَعْدَمنَّكَ حُسنُ الخُلقِ ، و بَسْطُ البِشْرِ ، فإنّهُ مَن أحسَنَ خُلقَهُ أحَبَّهُ الأخْيارُ و جانَبَهُ الفُجّارُ .;

لقمان به فرزندش گفت ; فرزندم ! اگر چيزى نداشتى كه با آن به خويشانت رسيدگى كنى و به برادرانت احسان نمايى ، [دست كم] نيك خويى و خوشرويى خود را از دست مده ؛ زيرا كسى كه نيك خو باشد، نيكان او را دوست بدارند و بدكاران از وى دورى كنند .;