لا حِنْثَ و لا كَفّارَةَ على مَن حَلَفَ تَقيّةً يَدفَعُ بذلكَ ظُلما عَن نَفْسِهِ .;

كسى كه براى دور كردن ستمى از خود و از روى تقيّه، سوگند ياد كند، در شكستن آن مرتكب گناه نشده و كفّاره اى به عهده اش نيست .;