سَيأتي علَيكُم زَمانٌ لا يَنجُو فيهِ مِن ذَوي الدِّينِ إلاّ مَن ظَنُّوا أنّهُ أبلَهُ ، و صَبَّرَ نفسَهُ على أن يقالَ (لَهُ) ; إنّهُ أبلَهُ لا عَقلَ لَهُ .;

به زودى زمانى بر شما بيايد كه در آن، از دين داران تنها كسى نجات يابد كه مردم گمان برند او ابله است و خود را در برابر اين جمله كه ; او ابله و بى خرد است، به شكيبايى وا دارد.;