ما أنعَمَ اللّه ُ على عَبدٍ مِن نِعمَةٍ فَعَرَفَها بِقَلبِهِ ، و حَمِدَ اللّه َ ظاهِرا بِلِسانِهِ فَتَمَّ كلامُهُ ، حَتّى يُؤمَرَ لَهُ بالمَزِيدِ .;

چون خداوند به بنده اى نعمتى دهد ، و او قلبا قدر آن را بشناسد و به زبان، خدا را ستايش كند ، هنوز سخنش به پايان نرسيده است كه فرمان مى رسد تا بر نعمت او افزوده شود .;