إذا بَعَثَ اللّه ُ المؤمنَ مِن قَبرِهِ خَرَجَ مَعهُ مِثالٌ يَقدُمُ أمامَهُ ، كُلَّما رَأى المؤمنُ هَوْلاً مِن أهوالِ يَومِ القِيامَةِ قالَ لَهُ المِثالُ ; لا تَفزَعْ و لا تَحزَنْ··· فيقولُ لَهُ المؤمنُ ;··· مَن أنتَ ؟ فيقولُ;

چون خداوند مؤمن را از گورش درآورد مثالى با او خارج شود كه در جلو او راه مى رود و هرگاه مؤمن يكى از صحنه هاى هراس انگيز روز قيامت را ببيند آن مثال به او گويد ; نترس و غم به خود را مده . . . مؤمن به او گويد ; . . . تو كيستى؟ مثال گويد ; من همان شادى و سرورى هستم كه به برادر مؤمنت رساندى .;