امام صادق عليه السلام ـ پس از بيان اين مطلب كه رسول خدا صلى الله عليه و آله بهشت را براى گروهى از انصار تضمين كرد، به شرط آن كه از هيچ كس چيزى نخواهند ـ فرمود
فكانَ الرجُلُ مِنهُم يَسقُطُ سَوطُهُ و هُو عَلى دابَّتِهِ فَيَنزِلُ حتّى يَتَناوَلَهُ كَراهِيَةَ أن يَسألَ أحَدا شيئا ، و إن كانَ الرجُلُ لَيَنقَطِعُ شِسْعُهُ فَيَكرَهُ أن يَطلُبَ مِن أحَدٍ شِسعا .;
چنين شده بود كه سواره اى تازيانه اش مى افتاد، اما براى آن كه از كسى خواهشى نكند، خود از مركب پياده مى شد و آن را برمى داشت و اگر كسى بند كفشش پاره مى شد ، خوش نداشت از كسى بند كفشى بخواهد .;
منبع: بحار الأنوار : 96/157/34.