إنَّ الحُجَّةَ لا تَقُومُ للّه ِ عزّ و جلّ على خَلْقِهِ إلاّ بإمامٍ حتّى يُعْرَفَ .;

حجّت خداوند عزّ و جلّ بر خلقش بر پا نمى گردد مگر به وجود امامى كه شناخته شده باشد .[درباره نايب فاعل «يُعرَف» كه در متن حديث آمده است چند احتمال داده اند; خدا، امام، حق و باطل. ولى ما با توجه به عنوان مبحث و حديث بعدى، احتمال دوم را برگزيديم ـ م.];