إنّ اللّه َ تباركَ و تعالى أوحى إلى داوودَ عليه السلام ; ما لِي أراكَ وَحدانا ؟ قالَ ; هَجَرتُ النّاسَ و هَجَروني فيكَ . قالَ ; خَشيَتُكَ أسكَتَتني . قالَ ; فَما لِي أراكَ نَصِبا ؟ قالَ ; حُبُّكَ أنصَبَني. قالَ ; فما لِي أراكَ فَقيرا و قَد أفَدتُكَ ؟ قالَ ; القِيامَ بحَقِّكَ أفقَرَني . قالَ ; فَما لِي أراكَ مُتَذَلِّلاً ؟ قالَ ; عَظيمُ جَلالِكَ الّذي لا يُوصَفُ ذَلّلَني ، و حقَّ ذلكَ لكَ يا سيّدي . قالَ اللّه ُ جَلّ جَلالُهُ; فأبشِرْ بالفَضلِ مِنِّي، فَلَكَ ما تُحِبُّ يَومَ تَلقاني ، خالِطِ النّاسَ و خالِقهُم بأخلاقِهِم و زايلْهُم في أعمالِهِم تَنَلْ ما تُريدُ مِنّي يَومَ القِيامَةِ .;

خداى تبارك و تعالى به داوود عليه السلام وحى فرمود ; چه شده است كه تو را تنها مى بينم؟ عرض كرد ; به خاطر تو، مردم را ترك كرده ام و آنان نيز مرا ترك كرده اند. فرمود; چه شده است كه تو را خاموش مى بينم؟ عرض كرد ; ترس از تو، مرا خاموش ساخته است. فرمود ; چه شده است كه تو را رنجور مى بينم؟ عرض كرد ; عشق و محبت تو، مرا رنجور ساخته است. فرمود ; چه شده است كه تو را فقير مى بينم، حال آنكه تو را بهره مند ساخته ام؟ عرض كرد ; گزاردن حقّ تو، مرا فقير كرده است.فرمود ; چه شده است كه تو را خوار مى بينم؟ عرض كرد ; عظمت وصف ناشدنى جلال تو، مرا خوار كرده است و اين حق توست اى آقاى من! خداوند جل جلاله فرمود ; پس، مژده بادا تو را به فضل من. در آن روز كه مرا ملاقات كنى، هرچه دوست داشته باشى به تو بخشم. با مردم بياميز و با اخلاق آنان بساز، امّا در اعمال و كردارشان با آن همراهى مكن تا روز قيامت بدان چه از من خواهى دست يابى.;