مَن كان مُؤمنا فَحَجَّ و عَمِلَ في إيمانِهِ ، ثمّ قد أصابَتهُ في إيمانِهِ فِتنَةٌ ، فَكَفَرَ ثُمّ تابَ و آمَنَ ، قالَ ; يُحسَبُ لَهُ كُلُّ عَمَلٍ صالِحٍ عَمِلَهُ في إيمانِهِ و لا يَبطُلُ مِنهُ شيءٌ .;

هر مؤمنى در زمانِ ايمان خود، به حج رود و كارى [نيك] انجام دهد و سپس در ايمانش خللى وارد آيد و كافر گردد، ولى بعد توبه كند و ايمان آورد ، هر كار خوب و شايسته اى كه در زمان ايمان اوليه اش انجام داده برايش منظور مى شود و چيزى از آن [به سبب كفرش ]باطل نمى گردد .;