إنّ عليّا عليه السلام كانَ إذا أخَذَ شاهِدَ زُورٍ ، فإنْ كانَ غريبا بَعثَ بهِ إلى حَيِّهِ ، و إنْ كانَ سُوقيّا بَعثَ بهِ إلى سُوقِهِ ، فطِيفَ بهِ ، ثُمَّ يَحبِسُهُ أيّاما ثُمَّ يُخَلّي سَبيلَهُ .;

على عليه السلام كسى را كه به دروغ شهادت مى داد، اگر غريبه بود، او را به قبيله اش و اگر بازارى بود به بازار مى فرستاد و مى گرداند و سپس چند روزى بازداشتش مى كرد و آنگاه او را آزاد مى ساخت.;