لا يَكونُ العَبدُ عابِدا للّه ِِ حَقَّ عِبادَتِهِ حَتّى يَنقَطِعَ عَنِ الخَلقِ كُلِّهِم إلَيهِ، فَحينَئذٍ يَقولُ ; هذا خالِصٌ لي فَيَقبَلُهُ بِكَرَمِهِ .;

بنده، خدا را چنان كه سزاوار است عبادت نكند مگر آن گاه كه از همه خلايق بِبُرد و به او روى آورد؛ در اين هنگام است كه خداوند مى فرمايد; اين بنده براى من خالص شده است؛ پس او را با كَرَم خود مى پذيرد.;