امام باقر عليه السلام ـ درباره آيه «همانا خداوند ميان آدمى و دل او حايل مى گردد» ـ فرمود
«إنَّ اللّه َ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ» ـ ; هذا الشَّيءُ يَشتَهيهِ الرجُلُ بقَلبِهِ و سَمعِهِ و بَصَرِهِ، لا تَتُوقُ نَفسُهُ إلى غيرِ ذلكَ ، فَقَد حِيلَ بينَهُ و بينَ قَلبِهِ إلى ذلكَ الشَّيءِ .;
آدمى چيزى را با دل و چشم و گوش خود هوس مى كند و جانش به چيزى جز آن اشتياق ندارد، اما ميان او و اشتياق دلش به آن چيز حائل به وجود مى آيد.;
منبع: تفسير العيّاشيّ : 2/52/38.