قالَ عَلىُّ بْنُ الْحُسَيْنِ عليهماالسلاممَرِضْتُ مَرَضا شَديدا فَقالَ لى أَبى عليه السلام ; ما تَشْتَهى؟ فَقُلْتُ; أَشْتَهى أَنْ أَكوُنَ مِمَّن لا أَقْتَرِحُ عَلَى اللّه ِ رَبّى ما يُدَبِّرُهُ لى، فَقالَ لى; أَحْسَنْتَ ضاهَيْتَ اِبراهيمَ الْخَليلَ صَلَواتُ اللّه ِ عَلَيْهِ حَيْثُ قالَ جَبْرَئيلُ عليه السلام ; هَلْ مِن حاجَةٍ؟ فقالَ; لااَقْتَرِحُ عَلى رَبّى، بَلْ حَسْبِىَ اللّه ُ وَنِعْمَ الْوَكيلُ. ;

امام على بن الحسين عليهماالسلام فرمود; من به بيمارى شديدى مبتلا شدم. پدرم به من فرمود; چه ميل دارى؟ گفتم; ميل دارم از كسانى باشم كه در مورد چيزى كه خدا برايم انديشيده، پيشنهادى نداشته باشم. (يعنى; راضى و خشنودم به آنچه را كه خدا برايم پيش آورد) پدرم فرمود; آفرين بر تو كه شبيه ابراهيم خليل عليه السلامهستى كه وقتى جبرئيل به او گفت; آيا حاجتى دارى (هنگامى كه مى خواستند او را در آتش بيندازند) فرمود; پيشنهادى به پروردگارم نمى كنم، او بهترين وكيل است و مرا كفايت مى كند.;