و صُنْ وَجهِي باليَسارِ ، و لا تَبتَذِلْ جاهِي بالإقتارِ ، فَأستَرزِقَ أهلَ رِزقِكَ و أستَعطِيَ شِرارَ خَلقِكَ ، فَاُفتَتَنَ بحَمدِ مَن أعطانِي ، و اُبتَلى بِذَمِّ مَن مَنَعَني ، و أنتَ مِن دُونِهِم وليُّ الإعطاءِ و المَنعِ .;

با توانگرى (بخشيدن به من) آبرويم را نگه دار و با تنگدستى حرمتم را از بين مبر كه بر اثر آن از روزى خواران تو، روزى بخواهم و از بندگان بدكردار تو عطا و بخشش طلبم و در نتيجه ، به ستايش آن كه به من بخشيده و نكوهش آن كه از من دريغ كرده است گرفتار شوم . حال آن كه وراى اينها، تو مسئول بخشيدن و نبخشيدنى .;