ثُمّ سارَ حتّى نَزَلَ العُذَيبَ فقالَ فيها قائلَةَ الظَّهيرةِ ثُمّ انتَبَهَ مِن نَومِهِ باكيا فقالَ لَهُ ابنُهُ ; ما يُبكِيكَ يا أبَهْ ؟ فقالَ ; يا بُنَيَّ إنّها ساعةٌ لا تَكذِبُ الرُّؤيا فيها ، و إنّهُ عَرَضَ لي في مَنامي عارِضٌ ، فقالَ ;

آن حضرت به راه خود ادامه داد تا آن كه در منزلگاه عُذَيب فرود آمد . در آن جا به خواب قيلوله (نيمروزى) فرو رفت و سپس با چشمى گريان از خواب بيدار شد . فرزندش عرض كرد ; پدر جان! چرا گريه مى كنى؟ فرمود ; پسرم! اين ساعتى است كه خواب آن دروغ نيست . در خواب ، كسى بر من آشكار شد و گفت ; شما در رفتن شتاب مى كنيد و كاروان مرگ شما را به سوى بهشت مى برد .;