مَن باتَ شَبعانَ و بحَضرَتِهِ مُؤمِنٌ طاوٍ، قالَ اللّه ُ تعالى ; مَلائكَتِي ، اُشهِدُكُم على هذا العَبدِ إنّي أمَرتُهُ فَعَصانِي و أطاعَ غَيرِي فَوَكَلتُهُ إلى عَمَلِهِ، و عِزَّتِي و جَلالي لا غَفَرتُ لَهُ أبدا .;

هركه شب را با شكم سير بگذراند و در كنارش مؤمنى گرسنه باشد ، خداوند متعال فرمايد ; فرشتگان من! شما را بر اين بنده گواه مى گيرم، كه من به او دستور دادم و او نا فرمانيم كرد و از غيرِ من فرمان برد ؛ پس ، او را به كارش وا گذاشتم . به عزّت و جلالم سوگند كه هرگز او را نيامرزم .;