و أعِنّي بِالبُكاءِ عَلى نَفسي ، فقد أفنَيتُ بِالتَّسويفِ و الآمالِ عُمرِي ، و قَد نَزَلتُ مَنزِلَةَ الآيِسِينَ مِن خَيرِي .;

مرا در گريستن بر خودم يارى رسان ؛ زيرا كه با امروز و فردا كردن و آمال و آرزوها عمر خويش را بر باد فنا داده و از آنها شده ام كه به خير و نجات خود اميدى ندارند .;