مَرِضْتُ مَرَضاً شَديداً فَقالَ لى أبى عليه السلام ما تَشْتَهى؟ فَقُلْتُ; أشْتَهى أنْ أكُونَ مِمَّنْ لا أقْتَرِحُ عَلَى اللّه ِ ربِّى ما يُدَّبِرُهُ لى. فَقالَ لى; أحْسَنْتَ ضاهَيْتَ إبْراهيمَ الخَليلَ صَلَواتُ اللّه ِ عَلَيْهِ حَيْثُ قالَ جَبْرَئيِلُ عليه السلامهَلْ مِنْ حاجَةٍ؟ فَقالَ;

بيمارى شديدى پيدا كردم پدرم فرمود; چه ميل دارى؟ گفتم; ميل دارم از جمله كسانى باشم كه در مقابل آنچه پروردگارم براى من در نظر گرفته چيزى را پيشنهاد نكنم (يعنى به انتخاب او راضى باشم) پدرم فرمود; آفرين برتو كه شبيه ابراهيم خليل عليه السلامهستى كه هنگامى كه جبرئيل عليه السلام (در حالى كه او در ميان آتش بود) گفت; چه نيازى دارى؟ ابراهيم عليه السلامفرمود; چيزى به پروردگارم پيشنهاد نمى كنم اوخودش مرا كافى است وبهترين وكيل است.;