فى بَيانِ عِلَّةِ الْعِبادَةِ: لِئَلاّ يَكونوا ناسينَ لِذِكْرِهِ، و لا تارِكينَ لاَِدَبِهِ، و لا لاهينَ عَنْ اَمْرِهِ وَ نَهْيِهِ، اِذ كانَ فيهِ صَلاحُهُم و قِوامُهُم، فَلَو تُرِكوا بغَيرِ تَعَبُّدٍ، لَطالَ عَلَيْهِمُ الاَْمَدُ، فَقَسَتْ قُلوبُهُم؛

در توضيح علّت عبادت، مى فرمايد: تا اين كه مردم، ياد خدا را فراموش نكنند و آداب او را ترك ننمايند و از امر و نهى او ـ كه اصلاح كننده آنان و مايه استوارى كارشان است ـ غافل نشوند و اگر بدون عبادت، به حال خود رها مى شدند، زمانى بر آنها مى گذشت و دل هايشان سخت مى شد.